Licht II

Donderdag 16 januari 2014: op de valreep bezoeken we nog wat lichtobjecten van het Amsterdam Light Festival die we 19 december 2013 niet hebben gezien. Het is hetzelfde weer, helder, alleen minder koud. Op de Grimburgwal staan lantaarns te dampen, die horen bij mijn weten niet bij de festival-objecten. Ze doen me denken aan de steam clock in Vancouver. Het is een mooie tocht door het oostelijke centrum, na dertig jaar inwonerschap geniet ik nog steeds van huizen en grachten.

Er schiet me geen gedicht te binnen over licht en kleur, daarom maak ik zelf maar een haiku over de lampen op de Grimburgwal.

Avondwandeling
Damp slaat van de lantarens
Toch regent het niet

Grimburgwal

Prinsenhof - The Grand

kop Oudezijds Voorburgwal en Oudezijds Achterburgwal

Noord-Zuid-Hollands Koffiehuis

Open Havenfront

Droogbak     Haringpakkerstoren

Oosterdokskade

Oosterdokskade

Nemo

Scheepvaartmuseum

Roerdompen in de Middelpolder

Zondag 12 januari 2014: als ik wil kan ik nog een poosje gaan vogelen en ik wil. Ik sms mijn vogelmaatje dat ik naar de Middelpolder ga, pak me goed in en moet na honderd meter weer terug naar huis omdat ik mijn gewone schoenen nog aan heb. Tweede poging slaagt. De zon staat laag en schijnt flink in mijn ogen, wat winterdepressies schijnt te voorkomen. De Sperwer van het Beatrixpark heeft zijn territorium nog niet ingericht, hij is nergens te zien.
Op de Kalfjeslaan is het al aardig druk, het is zondag en mooi weer. Verderop in de polder wordt het stiller. Hele legioenen Smienten zijn aan het grazen, en een Slobeend slaapt in het water, de grote snavel opgeborgen op zijn rug. Achter de hockeyvelden ruikt het naar schoensmeer, langs de hele rand worden onduidelijke zaken gezuiverd. Aan de andere kant ligt de Middelpolder.
In een rietveldje zie ik een Roerdomp staan, mijn doel van vandaag. Jammer dat hij niet echt uit het riet wil komen, maar toch ben ik blij. Dan krijg ik telefoon: "draai je eens om, nee andere kant op", en ik zie mijn vogelmaatje een stukje verderop op zijn krukje zitten. In zíjn veldje staat ook een Roerdomp. Bij de mijne vliegt eerst een waterralletje over het plasje, wat is hij toch klein, en daarna vliegt de Roerdomp zelf naar de overkant. Dan worden we een onbekend gefluit gewaar, en een vreemde Tjiftjaf spurt door de boompjes, steeds een één-tonige roep voortbrengend. Niet een gewone, lijkt ons.
We besluiten ergens anders heen te gaan en lopen naar onze fietsen. Mijn vogelmaatje verslikt zich haast van opwinding: op het gras staat een Roerdomp. Alsof hij nooit van beschutting in het riet heeft gehoord. Hij staat een poos en buigt dan langzaam om op pad te gaan, de nek dreigend naar voren gestoken. We gaan nergens anders heen.
Het wordt druk met kijkers, maatje heeft een schuldgevoel omdat hij de poetsdag thuis is ontlopen en wil naar huis, en ik moet op visite.
Bij de Rai horen we de eerste Merel van het jaar zingen.

Smient

Fazant

Roerdomp

Tjiftjaf

Koos Dijksterhuis over een reislustige roerdomp

Toch een Waterral

Vrijdag 10 januari 2014: die Waterral zit me toch niet lekker en omdat de zon schijnt vertrek ik weer naar Frankendael. Op de brug over de plas staat al een bekende, maar de Waterral heeft zich nog nauwelijks vertoond. We houden de moed erin, en bovendien valt er voldoende te vertellen aan elkaar. Eenmaal zien we de ral langsrennen, maar hij duikt onmiddellijk het riet weer in. Er komen meer belangstellenden. Na anderhalf uur lokt de warmte van het café op de Nieuwe Oosterbegraafplaats, dus stap ik weer op de fiets en kom wat bij met koffie en een warm broodje. Appelvinken zoeken is mijn volgende doel. Als je A zoekt vind je vaak iets uit de serie B t/m Z, dus ik stuit op een paar Groene spechten, ook fijn. Tweemaal komt de Sperwer over, op zoek naar een argeloze vogel.
Het verbaast mij altijd weer hoeveel lawaai er is op een begraafplaats, je zou toch denken dat het stil is op een dodenakker, maar niets is minder waar. Vandaag doen twee bladblazende mannen hun best zo ver mogelijk gehoord te worden.
Op de terugweg doe ik Frankendael nog even aan, de kennis staat er nog, maar de Waterral heeft zich in de tussentijd bijna niet laten zien. Als mijn kijker en camera weer in de fietstas zitten, komt hij tevoorschijn. Er is nog net genoeg licht voor wat opnamen.

Blauwe reiger

Ooievaar

Groene specht

 

Sperwer

Waterral

Amsterdamse Sneeuwgorzen

Dinsdag 7 januari 2014: je moet er wat voor over hebben. Eerst drie kwartier op de fiets met flinke wind, en dan meer dan een half uur richtingloos struinen over een schiereiland dat ooit een woonwijk van IJburg moet worden, maar nu nog een berg opgespoten zand is met opgeschoten wilgen aan de rand en wat begroeiing op de hoogvlaktes. Centrumeiland. Gisteren heb ik in Frankendael een vogelaar gesproken die er net geweest was en Sneeuwgorzen had gezien. Nu ben ik er, maar ik zie ze niet. Wel een Zwarte kraai, en terwijl ik die op de foto zet zie ik uit mijn ooghoek een bundeltje witte vlekken opvliegen. Daar zijn ze! Het volgende half uur houden ze me bezig, ze vliegen geregeld een heel eind verder en gelukkig kan ik ze volgen met mijn kijker. Het eiland is zeer kaal. Heel af en toe komt de zon door een kier in de bewolking en komen de kleuren van de gorzen tot leven.
Thuis ontdek ik dat een van de sneeuwgorzen geringd is. De vraag is door wie.

Zwarte kraai

Sneeuwgorzen

Ooievaars in Amsterdam

Maandag 6 januari 2014: ik ga voor de Waterral naar Frankendael, een park in Amsterdam-oost, en ik kom met Ooievaars terug. Twintig minuten stevig fietsen, met de zon in het gezicht. Dóórfietsen want straks is hij weg. De zon. De waterral gaat er de hele winter zitten, in Frankendael. Dat doet ie al jaren, en hij is inmiddels de knuffelral van Amsterdam geworden. Het park fiets ik een stukje in, dat mag niet en ik word opgewacht door twee heren in een geelgroen fluoriserend jasje. Omdat ik wéét dat het niet mag en voor het bruggetje ben afgestapt, wordt het vergrijp door het gezag door de vingers gezien.
Ondanks dat het de warmste 6e januari sinds 1901 is raken mijn handen toch onderkoeld. De waterral vertoont zich niet. Wel zweeft de ooievaarsfamilie door de lucht, een prachtig gezicht. Vader, moeder en drie kinderen. Ze strijken neer in de plas en kijken niet om naar de vele Turkse platte broden en  stokbroden die op een rieteiland zijn geworpen door buurtbewoners. Je kunt er een winkel mee beginnen.
Op de terugweg zie ik in de binnenstad nog een ooievaar, op de hoek van de Prinsengracht en de Reguliers.

Ooievaars

Blauwe reiger

Krakeend vrouwtje

Krakeend mannetje