Voor wie wil kijken

vrijdag 23 januari 2015

Siberië in Westgaarde

Vrijdag 16 januari 2015: ook in sombere tijden heb je af en toe lichtpuntjes. Vandaag is het prachtig mooi weer en na in de fitnesszaal (mijn favoriete les was vol!, ik mocht er niet meer in) gecrosstraind te hebben en door de dienstdoende trainer mijn schouder te hebben laten lostrekken ("maar kun je dan je camera niet anders vasthouden?") stap ik na de koffie op de fiets en ga naar onze westelijke begraafplaats. Achter een compacte zwarte stoet fiets ik langzaam door de poort en zet mijn fiets weg. Bij de gebouwen inspecteer ik wat dennebomen, want daar zit de Siberische tjiftjaf in. Ik zie hem niet en dwaal wat over een omheind grafveld. Er wordt door de bezoekers nogal eens gevoerd, de silo's hangen vol aan de takken en trekken zangvogeltjes. In de verte roept een Groene specht. Na een rondje gewandeld te hebben kom ik op een door dennen omzoomd parkeerplaatsje, er staan twee mannen met kijkers en een vogelgids. Ik fotografeer wat tjiftjaffen en goudhaantjes, praat met twee kraaien die net de auto uitkomen en richt mijn aandacht dan weer op de vogelaars die wat langer naar een boom kijken. Ik richt mijn kijker en zie de Siberische tjiftjaf. Geen geel op te vinden. Nogal afgedwaald, want hij hoort om deze tijd in India te zitten. Hij is bepaald niet schuw en komt lager in de boom in zijn zoektocht naar insekten. Dan vliegt hij naar een andere den, en ik hoor zijn roepje, de zogenaamde 'piepkuikenroep'. Door die roep weet ik het zeker, een Siberische tjiftjaf.
Een groter rondje over het terrein, ik wil nog wel wat anders zien. Uitkijkend naar een Groene specht hoor ik een zangroepje dat ik niet ken en ik tuur naar de top van een boom. Zou het? Als ik me wat verplaats springt mijn hart op, daar zit een man Appelvink in de zon! Nog wel achter de takjes maar als ik behoedzaam een paar stappen naar links doe heb ik goed zicht. Yes!
Via een omweg terug naar de fiets. Dan verschijnt in mijn ooghoek iets groots dat verderop in een boom gaat zitten. Duif? Nee, een dame Sperwer die zich gaat zitten poetsen, het geklik van mijn camera wel hoort en af en toe zoekt, maar niet gealarmeerd raakt. En zo maak ik tussen al die takken en twijgen door leuke foto's van haar.

Goudhaantje

Tjiftjaf

Siberische tjiftjaf

Appelvink

Sperwer

maandag 12 januari 2015

Burgemeester

Zondag 11 januari 2015: afgevallen takken, overal. Worstelend tegen een wind met stormkracht fiets ik noordwestwaarts, naar het Gerbrandypark. Er wordt al een paar dagen een Kleine Burgemeester gemeld, in de burgemeestersbuurt van Amsterdam. Mijn nieuwe lens gaat vandaag zijn eerste foto's buiten maken.
Plakken brood vliegen de straat over, voortgejaagd door de wind. Het is een bekende vogelaarstruc: lok meeuwen met brood, Euroshopper voldoet. In Albert Heijn op IJburg is vandaag geen goedkoop brood meer te verkrijgen. Een stuk of wat vogelaars klitten bij elkaar, ik groet een paar mensen en fiets verder, want zoeken is met deze storm beter dan wachten. Al snel zie ik de Kleine Burgemeester, temidden van vele andere meeuwen. Hij vliegt van me af, en na een paar minuten weer naar me toe en over me heen. Ik fiets weer terug, de laatste zak brood wordt inmiddels aangebroken. Het levert wilde taferelen op, met krijsende meeuwen in de hoofdrol. De Kleine Burgemeester laat zich niet onbetuigd. Hond Saartje blijft braaf in haar mandje achterop een geparkeerde fiets zitten. Haar bazin lijkt achter de muziek aan.
Voor de wind vlieg ik naar huis.

Kleine Burgemeester

Kokmeeuwen

Stormmeeuw

Zilvermeeuw

zaterdag 10 januari 2015

Zuiderlingen in Nederland

Dinsdag 6 januari 2015: op deze zonnige dag stappen we in de auto voor een tripje naar het zuiden, waar we na ongeveer twintig minuten zijn: de Ronde Hoep. Er moet al een poosje een Koereiger verblijven, maar wij kunnen hem niet vinden en lopen daarom, dikke kluiten modder aan de schoenen, een rondje Waverhoek. Tot mijn vreugde zie ik een Blauwe Kiekendief, weliswaar in de verte, maar het blijft een Blauwe kiek. Een Zwarte zwaan wordt onvriendelijk bejegend door drie Knobbelzwanen en met gebogen hoofd taait hij af naar een ondiep gedeelte om zich te poetsen. Dan horen we hem roepen, een soort gefluit voorafgegaan door een heel laag resonerend geluid. In ons land heet hij een exoot, omdat hij niet op eigen kracht vanuit Australië of Nieuw Zeeland hierheen is komen vliegen, maar ontsnapt is uit particuliere vogelcollecties. Veel kom je er hier niet tegen.
Na koffie met uitzicht over de Grote Wije, makkelijk hoor zo'n auto, rijden we weer terug naar de Ronde Hoep, waar die andere zuiderling gewoon tussen de schapen staat, zwarte en witte schapen. We kunnen hem goed fotograferen, waarna hij over de Oude Waver uit zicht vliegt.
In de Middelpolder doen we een poging nog een andere reiger op te sporen, de Roerdomp, maar die blijft onzichtbaar voor ons in de rietvelden. Een bekende vertelt ons dat in Amsterdam een Kleine Burgemeester zit, heel toepasselijk in de Burgemeestersbuurt. We vinden het wel welletjes voor vandaag en wandelen naar de auto. T. moet lesgeven, hij telt nu de weken af tot zijn definitieve Grote Vakantie.

Blauwe kiekendief vrouw

Grauwe ganzen

Knobbelzwanen en Zwarte zwaan

Koereiger

Koereiger bij Nes aan de Amstel

Spreeuwen

Roodborst

Winterkoning

Winterse Tjiftjaffen en spreeuwenzwermen

30 en 31 december 2014: in afwachting van het nieuwe jaar bezoeken we weer eens de Nieuwe Oosterbegraafplaats en het park Frankendael. Ga ergens staan en in no time staan er andere vogelaars bij je; vogelen is een nationale hobby geworden, wat me niet slecht lijkt voor de vogelstand. Wat is er in het park gezien: een Vuurgoudhaantje, Barmsijzen en zowaar een paar Tjiftjaffen, die normaal gesproken in wat warmere gebieden overwinteren. Op zoek dus. De meeuwen hopen tevergeefs op brood. We hebben alleen zonnepitten bij ons. Op de begraafplaats hokken twee Ransuilen samen in een duistere conifeer, bijna niet te zien. Voorkennis helpt. De Gaaien zijn erg aanwezig en naijverig, het levert leuke taferelen op.
Als we koffie drinken in het café op de begraafplaats, door ons De Laatste Slok genoemd, schicht er een Sperwer voorbij, laag bij de grond, wat wel prettig is voor de kijkers in het café dat, misschien als voorbereiding op een echt graf, half in de grond is ingegraven. Dan volgt een begrafenisstoet, fantastisch om te zien want van Antilliaanse of Surinaamse oorsprong. De zes dragers, met paarse linten om hoge hoed en borst, dansen met een gifgroene kist op de schouders in een bepaald patroon heen en weer. Het gaat allemaal goed. Trompetters dansen erachteraan en de kleurige stoet volgt met trossen groene ballonnen. Het is altijd weer een geweldig gezicht.
Op de een na laatste dag van het jaar van de Spreeuw zien we tegen zonsondergang boven de Rivierenbuurt grote zwermen spreeuwen heen en weer zwenken, zonder gekwetter. Wat je wel hoort is verkeerslawaai, en een helikopter.